Zamek Praski: bilety, godziny otwarcia i co zobaczyć

Katedra św. Wita

Oficjalna strona nazywa Katedrę św. Wita największym i najważniejszym kościołem Pragi. Koronowano tu królów i królowe czeskie, a w jej wnętrzu spoczywają święci patroni, władcy, szlachta i arcybiskupi. To trzeci kościół w tym miejscu: książę Wacław kazał tu założyć romańską rotundę około 925 roku, a Karol IV rozpoczął budowę gotyckiej katedry w 1344 roku, z Maciejem z Arras, a potem Piotrem Parlerem jako pierwszymi budowniczymi. W 1419 roku prace przerwały wojny husyckie. Katedrę ukończono w stylu neogotyckim od drugiej połowy XIX wieku, a oficjalna strona jako rok uroczystego poświęcenia podaje 1929.

Podręcznik Baedekera z 1911 roku, napisany, gdy prace jeszcze trwały, odnotowuje, że zadanie ukończenia katedry podjęto na nowo w 1867 roku (s. 304). Kaplica św. Wacława jest według tego samego podręcznika wyłożona czeskimi kamieniami półszlachetnymi (s. 305). Oficjalna strona podaje, że Klejnoty Koronne przechowuje się za drzwiami w południowo-zachodnim narożniku kaplicy, a Komnata Koronna i kaplica nie są dostępne dla zwiedzających. Kopie Klejnotów Koronnych można zobaczyć w Starym Pałacu Królewskim.

Wielka Wieża Południowa

Wieża przy katedrze ma prawie 100 metrów wysokości i własny bilet. Oficjalna strona podaje 287 stopni na szczyt, z widokiem na Pragę i dzwony. Największy dzwon, Zygmunt, jest według oficjalnej strony największy w kraju, odlany w 1549 roku i waży około 15 ton.

Piotr Parler rozpoczął budowę wieży pod koniec XIV wieku i nie dokończono jej w stylu gotyckim: galeria i hełm pochodzą z XVI wieku. Ostatnie wejście jest o 17:30 (zimą o 16:30), a wieża nie jest dostępna dla zwiedzających o ograniczonej mobilności.

Stary Pałac Królewski i Sala Władysławowska

Pałac rozrastał się przez wieki: romański pałac kamienny w XII wieku, gotyckie rozbudowanie za Karola IV i, po 1483 roku, ostatnia wielka przebudowa dla Władysława Jagiellończyka. Jego najważniejszym wnętrzem jest Sala Władysławowska, zaprojektowana przez Benedykta Rieda, łącząca późny gotyk z elementami renesansu. Odbywały się w niej koronacje, bankiety, turnieje i jarmarki, a wychodzi się z niej Schodami Jeździeckimi, zbudowanymi tak, by rycerze mogli wjeżdżać konno na turnieje.

Lützow cytuje w The Story of Prague (1902, s. 147) ówczesnego kronikarza, który pisał, że „w całej Europie nie było budowli takiej jak ta”, żadnej „dłuższej, wyższej i szerszej”, a mimo to bez filarów. W sąsiedniej Kancelarii Czeskiej wyrzucono w 1618 roku przez okno do fosy zamkowej, według oficjalnej strony, dwóch namiestników i pisarza; Baedeker (1911, s. 304) datuje to na 23 maja i nazywa defenestracją praską, bezpośrednim powodem wojny trzydziestoletniej.

Bazylika św. Jerzego

Oficjalna strona opisuje bazylikę św. Jerzego jako drugi kościół na Zamku. Pierwszy kościół założył około 920 roku książę Wratysław I, a w 973 roku dodano klasztor benedyktynek. Obecny romański wygląd, z apsydą i dwiema wieżami, pochodzi z czasów po pożarze z 1142 roku, a we wnętrzu znajdują się groby Przemyślidów. Lützow nazwał ją najpiękniejszą budowlą w tym stylu w Czechach (1902, s. 194).

Bazylikę odnawiano w latach 1887–1908, by przywrócić jej romański wygląd, a w dawnym klasztorze odbywają się dziś krótkotrwałe wystawy.

Złota Uliczka i Wieża Daliborka

Małe kolorowe domki Złotej Uliczki pochodzą z końca XV wieku, z czasów budowy nowych północnych fortyfikacji. Mieszkali w nich strzelcy zamkowi, rodziny i złotnicy, a ostatni lokatorzy wyprowadzili się w 1953 roku. Franz Kafka mieszkał w domu nr 22 w czasie I wojny światowej, a malowane fasady powstały według projektu Jiříego Trnki z lat pięćdziesiątych.

Schody w domu nr 12 prowadzą na taras na Wieży Daliborka, cylindrycznej wieży artyleryjskiej z czasów jagiellońskich, której dolna kondygnacja służyła jako więzienie. Pierwszym i najsłynniejszym więźniem był w 1498 roku rycerz Dalibor z Kozojed. Oficjalna strona nie wspomina o alchemikach w uliczce: alchemików Rudolfa II wiąże z Wieżą Prochową. Korytarze obronne w pobliżu Daliborki nie są dostępne dla zwiedzających o ograniczonej mobilności.

Dziedzińce i zmiana warty

Na dziedzińce i ulice kompleksu nie potrzeba biletu. Wchodzi się przez wyznaczone punkty z kontrolą bezpieczeństwa: oficjalna strona opisuje wyrywkowe kontrole prewencyjne przeprowadzane przez Policję i Gwardię Zamkową oraz prosi zwiedzających, by nie przynosili dużego bagażu. Zabronione są broń, drony, rowery i hulajnogi, a zwiedzający nie mogą zbliżać się do wartownika przy bramach na odległość mniejszą niż pół metra.

Oficjalna strona wspomina o uroczystej zmianie warty w południe na Pierwszym Dziedzińcu. Nie udało nam się potwierdzić aktualnego harmonogramu, a ceremonia może zostać odwołana, więc sprawdź oficjalną stronę z zamknięciami. Sama Gwardia Zamkowa powstała 6 grudnia 1918 roku, a jej historyczne mundury z 1929 roku nawiązują do legionów czechosłowackich.

Co obejmuje bilet na Wystawy stałe

Trasa Wystawy stałe obejmuje Historię Zamku Praskiego, Wystawę Gwardii Zamkowej, Galerię Obrazów i Pałac Rosenbergów. Historia Zamku Praskiego, na gotyckim poziomie Starego Pałacu Królewskiego, opowiada tysiącletnie dzieje tego miejsca. Wystawa Gwardii Zamkowej mieści się w Wieży Prochowej (Mihulka), wieży artyleryjskiej z końca XV wieku, w której za czasów Rudolfa II mieszkali alchemicy zamkowi.

Galeria Obrazów, na Drugim Dziedzińcu, pokazuje ponad 100 najlepszych obrazów z kolekcji liczącej około 4000 dzieł, którą oficjalna strona nazywa najstarszą nieprzerwanie istniejącą kolekcją obrazów w kraju. Nie udało nam się przeczytać oficjalnej strony Pałacu Rosenbergów, więc go nie opisujemy. Fotografowanie jest zabronione w Historii Zamku Praskiego, w Wieży Prochowej i w Galerii Obrazów.

O Pradze Rudolfa II Lützow przytacza epigram: miasto, drewniane za czasów Libuszy, stało się marmurowe i „złote za Rudolfa” (1902, s. 103).

Ogrody i Letni Pałac Królewski

Ogród Królewski założono w 1534 roku dla Ferdynanda I. Obok stoi Letni Pałac Królewski, renesansowy pawilon z połowy XVI wieku ze spiżową Śpiewającą Fontanną Tomáša Jaroša (1564–68). Ogrody Południowe zaprojektował w latach dwudziestych Plečnik, a odnowiono je w 2012 roku; jego dziełem jest także Ogród na Bastionie. Baedeker zanotował w 1911 roku, że Ogród Królewski był wówczas zamknięty dla publiczności (s. 306).

Ogród Królewski, Fosa Jelenia i Ogrody Południowe działają według godzin sezonowych i od 1 listopada do końca lutego są zamknięte; zobacz stronę z godzinami otwarcia. Ogród na Bastionie jest otwarty w godzinach otwarcia kompleksu.